Voor diegenen die hier nog steeds afentoe terug keren en van wie ik mailtjes kreeg waarom ik niet meer schreef.

Toen ik terug kwam uit Boston was die blog voor mij afgesloten en klaar. Ik schreef die omdat je aan de andere kant van de oceaan je vrienden, familie en lieverds moeilijker op de hoogte kunt houden van hoe het met je gaat. Maar nu ik weer terug ben in Nederland is die behoefte weg. Ik wil niet meer dat iedereen leest wat ik doe en hoe het met me gaat. Ik denk dat ik preuts word. Het is mijn leven en prive.

De reacties die ik kreeg van de mensen die ik dit al verteld had waren lief, wat me weer aan het twijfelen bracht om toch door te schrijven. Maar nee. Misschen begin ik binnenkort een nieuwe, maar dan anders. Niet zo prive en meer gericht op wat ik nou echt vet vind om te zien en mijn eigen creatieve zooi op te zetten.

Dus bij deze sluit ik de kielekiele nu af. Hij blijft nog wel even online staan, want het doet toch pijn in mijn hart om 4 jaar schrijfwerk gewoon weg te klikken.

KUSSEN!