Vandaag was grappig, raar, leuk, eng, spannend en een beetje gek.
Ik heb me een crimineel gevoeld, een grote loser en een geliefde dochter.

Een geliefde dochter
Vandaag was de dag voor mijn visumpje. Naar Amsterdam, niet naast de deur, dus hebben mijn moeder en ik er maar meteen een dagje van gemaakt. We zijn naar het foam museum, mama betaalde. Toffe dingen gezien, eindelijk het echte foam gebouw gezien, vorige keer was het een noodlokatie. Daarna als gezellige moeder en dochter arm in arm door de kou geploeterd. Een super schattig broodbarretje binnen gegaan en daar gesmikkeld van mozarella, tomaat en pesto (verslaafd kan ik je zeggen).

Mijn moeder zat glimlachend naar me te kijken
‘ik ben trots op je.’
‘Waarom dat?’ en dan zou je denken dat eruit komt, dat je alleen deze stap durft te zetten, dat je je zo goed inzet voor dingen die je wilt, dat je zo hard hebt gewerkt deze vakantie. Dat zou je dan verwachten. Nee waar was ze nou trots over.
‘Dat je dat broodje zo netjes hebt gegeten.’
Ik wierp een blik naar haar bord, waarop het leek alsof er zojuist een bloederig slachtveld had plaatsgevonden. Tja. Ach een compliment is een compliment haha. Ik heb er een terug gemaakt ‘tja, goede opvoeding gehad he.’ met een knipoogje.
Verder zag ik als ik het had over Boston dat er glinstertjes in haar ogen verschenen. Ze vind het best moeilijk dat ik weg ga.

Crimineel
Buzz. ‘I have an appointment at 2.30.’ Buzz. Hek open, hek dicht. Dan stap ik een tentje binnen met een grote neger en een tafeltje. Mijn tas moet ik afstaan. Of ik scherpe items in mijn tas heb ‘No sir.’ Vervolgens haalt hij een stanleymes en een schaar uit mijn tas. Op het moment dat het gebeurd schieten de zenuwen door mijn lichaam. Kut nee toch, heb ik die er niet uitgehaald? Helemaal vergeten. De grote brede, te sterke meneer vroeg nu toch wat minder vriendelijk waarom ik dat in mijn tas had. ‘This is my schoolback.’ Waarop hij nog bozer vroeg en een beetje sarcastisch, wat voor opleiding ik dan wel niet deed. ‘I’m in artschool sir.’ Of ik nog meer scherpe voorwerpen in mijn tas had. En opeens werd ik heel onzeker, ik wist het niet, misschien zat er nog wel een schaar in, of een veiligheidsspeld, ik wist het echt niet meer en ik bleef angstvallig stil. De meneer keek boos en zei grommend dat het geen moeilijke vraag was, JA OF NEE. ‘Uhm uhm, no sir, I don’t think so.’ Hij geloofde me (had ik niet gedaan, ik had me helemaal naakt gestript om te kijken of ik niet nog ergens wat verstopt had). Door de zenuwen verstond ik de rest van zijn vragen niet en deed ik mijn jas uit, terwijl hij bedoelde dat ik de inhoud van mijn zakken moest legen. Waarop hij weer geïrriteerd reageerde. Ik zag heel mijn Boston droom al aan me voorbij flitsen door mijn achterlijke gedrag daar in die tent. Maar ik mocht door. Tijdens het lopen door het detectie poortje ging ik uiteraard nog even piepen en moest ik mijn schoenzolen laten zien (?) tja daar zat niets. Toen mocht ik doorlopen. De rest ging goed en over 3 tot 4 dagen ligt mijn visumpje in de bus. Blij, opgelucht, ik ben geen criminieel, heus niet, gewoon een onschuldig meisje dat boekjes moet bijsnijden en draadjes door moet knippen.

Loser
Ik heb weer meegedaan aan de cover van de vp ro, vorige keer dat ik meedeed kreeg ik een eervolle vermelding, om dat te overtreffen moest ik dus minstens de 1e prijs krijgen. Die heb ik dus niet, en zelfs geen eervolle vermelding, dat voelt dus kind of loserig. Slechter dan in mijn 1e jaar academie. Ach ja, ander thema, andere omstandigheden. Maargoed he. Andere keer beter, het was leuk geweest. Helaas. Klik voor mijn cover.

En klik voor mijn iets minder vrolijke kerstportret haha. Ik ben helemaal niet down ofzo, het kwam er gewoon zo uit. Haha.