OMDAT HET KAN
1 Januari kwam ik rond 1 uur binnenwandelen. Zo gaar als een hoentje en met maar 1 sok. Mijn ouders vroegen niet eens waar ik geweest was of waarom ik maar 1 sok aan had, ze waren alleen maar blij dat ik weer thuis was en ik werd dan ook hartelijk met ‘GELUKKIG NIEUWJAAR’ verwelkomt. Die ik hier ook nog even zal uitdelen.

ALLEMAAL GELUKKIG NIEUWJAAR!

Mijn kater heb ik eraf geslapen, maar mijn sok ben ik nog steeds kwijt. Of nouja, hij is terecht, hij ligt bij hem. Toen we ‘s ochtends wakker werden zei hij ‘ik ben benieuwd wat je hierover op je log gaat zetten.’ En eigenlijk weet ik dat nog steeds niet. Wat moet ik erover zeggen, wat wil ik erover zeggen.
Waarom? Omdat het kan! Omdat ik bijna wegga! Omdat ik je toch altijd wel een plekje in mijn hart blijft houden en omdat ik nu wegga is het minder moeilijk. Er kan toch niets gebeuren en dat maakt het makkelijker om gewoon die stap te zetten. Het voelde zo vertrouwd, helemaal niet alsof we dit nooit doen. Maargoed, nu heb ik me er wel weer genoeg over uitgelaten, ik had me voorgenomen helemaal niets te schrijven, gewoon omdat jij benieuwd was wat het ging worden. Maar nu heb ik het toch gedaan; omdat het kan

Nieuwjaar was dus leuk, gezellig met vrienden, een hoop eten en het een en ander aan drankjes. Vuurwerk werd verzorgt door onze Tommy. Ook hebben ze mij het vuurwerk even toevertrouwd, maar na de kreet ‘aaaah mijn haar’ heb ik het maar weer terug gegeven. Zal je toch gebeuren dat je iemand in brand zet.

De bank van J. en M. is totaal niet aangerand door alle enthousiaste stelletjes, er lag helemaal geen champagne over de vloer en mijn net nieuwe schoenen waren ook echt niet besmeurd met bier, wijn en sjampie. Oh het was zo leuk. Ik ga iedereen zo missen. Stelletje gekke mensen. Ik hou van jullie.