‘You wanna fool around with …?’ Dat was de zin die ik ‘s ochtends hoorde op een dvd die ik keek. De zin klopte en zelfs de naam was hetzelfde.

Na die ene avond hadden we elkaar niet echt meer gesproken. Maar afgelopen donderdag deden we niet anders tot we speakers werden uitgeschopt, omdat het dicht ging. Elkaar plagen, zoentjes vragen en zo voorts. Ik heb mijn sok weer terug en daar houden we het maar weer even bij.

Het is nu echt bijna zover. Nog 2 nachtjes in mijn eigen bedje en dan cross ik de oceaan over. Ik heb mijn huisgenoten gekregen. Twee meisjes. Ik heb met een van hen al contact gehad. Ze komt heel aardig over en zit een klein beetje in hetzelfde schuitje. Ze is dan wel Amerikaan en woont al haar hele leven in Massachusetts, maar ook voor haar is dit de eerst keer op zichzelf, weg van haar ouders, voor haar is het alleen makkelijker om even terug te gaan, het is maar 1,5 uur van de campus. Ze heeft me al aangeboden voor mij ook borden en bestek mee te nemen, zodat ik dat niet allemaal hoef te kopen. Ze doet fotografie en dat vind ik echt te gaaf, dan krijg ik daar misschien ook nog wat van mee en hebben we in ieder geval 1 ding heel erg gemeen. Het voelt nu al iets vertrouwder, omdat ik nu een beetje weet waar ik terecht kom. En ik heb er zo gruwelijk veel zin in.

Donderdag begon het afscheid nemen. Ik ging 8 uur van huis. Eerst afscheid genomen op school, daarna in Rotown, een hapje eten onder het genot van wat drankjes. We hebben het lekker amerikaans gehouden, hamburgers en patat (wel hoogwaardig bereid) en als toetje brownie met ijs. Nou kom maar door, het was hemels. Daarna door naar jort voor nog een gezellig onderonsje met wat vriendjes, dit voortgezet in speakers waar het echt nog nooit zo sneu leeg is geweest, er waren echt 20 mensen, maarja ik heb me dus toch wel vermaakt met hem. Ik was 7 uur thuis en ben dus bijna 24 uur van huis geweest, mijn ouders wisten van niets. Die waren niet zo blij met me. Tja, ik ging zo op in alle lieve mensen en vrolijkheid, helemaal vergeten. Blijkt maar weer dat ik klaar ben om uit te vliegen. Ik wil me niet meer verantwoorden aan ouders.

Vrijdag laatste keer dansen, jammer jammer, ik ga daar wel hard opzoek naar iets waar mijn energie naar toe kan. Nog even gezellig gedaan met j en k.

Zaterdag de expo 5plus1is45 gekeken en Lauren het resultaat van het boekje laten zien waar ook zij aan meegewerkt heeft. ‘s avonds mijn afscheid/latebirthdaypartee. Ja dat was leuk, heb me weer kostelijk vermaakt. In tegenstelling tot vorig jaar heb ik me netjes gedragen. Geen gezoen boven aan trappen. Nog even wat gegeten en iedereen keihard geknuffeld en gezoend. Eigenlijk vrijwel emotieloos van mijn kant. Ik kan het niet. Ik ben nog niet weg, dus ik voel nog geen verdriet. Het is meer van ‘doei’ net als dat je elkaar volgende week weer ziet.

De volgende ochtend in bed was er een soort van realisatie, ik ga echt weg en dat was bijna van iedereen de laaste keer dat ik ze zag, pas over 5 maanden kan ik hun weer knuffelen en dat is helemaal niet leuk. Ik moest een mini beetje huilen. Maar binnen 5 minuten ebte het gevoel weer weg en was mijn hele gevoel ‘ik ga bijna weg’ alweer verdwenen. Het is gewoon zo onrealistisch. Zo niets voor mij. En daarom o zo tof!

Foto’s komen. Ik moet nu de laastse dingetjes kopen.
kusj