Toen ik terug kwam uit Boston was die blog voor mij afgesloten en klaar. Ik schreef die omdat je aan de andere kant van de oceaan je vrienden, familie en lieverds moeilijker op de hoogte kunt houden van hoe het met je gaat. Maar nu ik weer terug ben in Nederland is die behoefte weg. Ik wil niet meer dat iedereen leest wat ik doe en hoe het met me gaat. Ik denk dat ik preuts word. Het is mijn leven en prive.

De reacties die ik kreeg van de mensen die ik dit al verteld had waren lief, wat me weer aan het twijfelen bracht om toch door te schrijven. Maar nee. Misschen begin ik binnenkort een nieuwe, maar dan anders. Niet zo prive en meer gericht op wat ik nou echt vet vind om te zien en mijn eigen creatieve zooi op te zetten.

Dus bij deze sluit ik de kielekiele nu af. Hij blijft nog wel even online staan, want het doet toch pijn in mijn hart om 4 jaar schrijfwerk gewoon weg te klikken.

KUSSEN!

This means goodbye is a post from The world behind my face.

Van wat vrienden op het thuisfront had ik een persoonijke opdracht meegekregen, minimaal iedere maand 1. Ja je snapt het al, het gaat over jongens. Na grandioos hard te hebben gefaald de eerste maand heb ik het de tweede maand toch goed gedaan. Laten we de eerste maand houden op ‘nog wat ongemakkelijk, wennen, nieuw zijn’. In florida een chileen/chiliaan/chiliman aan de haak geslagen. In gebrekkig engels probeerde hij met mij te communiceren, te schattig. ‘You’re so beauty’, waarmee hij tevens ook ‘schattig’, ‘lief’ of ‘gek’ bedoelde. Ik verontschuldigde me dat ik de tango niet kende, zijn antwoord ‘haha, oh you’re so beauty.’ Geweldig grappig. ‘You understand I’m saying?’ ‘Ja ja, stop vooral niet met praten, dat is echt te schattig.’

Twee dagen later op het strand ontstaat er opeens een schaduw op mijn lichaam, ik kijk op en daar staat een goed gebruinde jongen. ‘Can I sit with you for a minute?’ ‘Sure’ Hij vroeg waarom ik alleen zat en wilde me wel even gezelschap houden. Hij en zijn team waren een weekje op vakantie en huurde een villa een stukje achter het strand. Of ik zin had vanavond langs te komen, iedere avond hadden ze feestjes en hij zou het leuk vinden als ik daar ook aanwezig zou zijn. Damn wat had ik dat graag gewild, maar die avond vlogen wij om half 10 terug naar Boston. Na een uurtje met hem te hebben gesproken verlaatte ik het strand en werd ik nagekeken door 4 goed gelijfde jongens. Damn wat had ik graag een dagje langer gebleven.

Morgen breekt mijn 3e maand aan, dus moet ik mijn opdracht weer gaan volbrengen. Ik heb nu een meisje gevonden uit Canada die geloof ik wel een beetje in is voor dezelfde dingen als ik. Party. Zij is wel 21, in tegenstelling tot veel van mijn klasgenoten, dus binnenkort gaan we afspreken.

Zo tot zover mijn non-intellectueleupdate. Hope you enjoyed it.

Little on the side is a post from The world behind my face.

Ik ben veilig geland in Boston, MA.
Zit nu gezellig al een paar uur wakker (het is hier nu half 7 sochtends).
Door alle hectiek heb ik niet kunnen zeggen dat ik een nieuwe weblog heb. Maar die heb ik dus en ik zal daar verder gaan schrijven. Misschien ook afentoe nog hier (op kielekiele) voor dingetjes die voor sommige oren niet bestemd zijn, maar dat moet ik nog even zien.

Jullie zijn allemaal van harte uitgenodigd om die log te lezen en dat mag ook gewoon iedereen, maar ik weet nog steeds niet goed wie er nou allemaal mijn log lezen en daarom wil ik vragen als jullie mijn Boston log willen lezen om mij een e-mail te sturen. Dan heb ik een idee van wie er allemaal mee leest.

Mijn (spam/prut/internet) e-mail is xxaytjexx at hotmail.com

see you there!
kusj

Jetlag is a post from The world behind my face.

Na die ene avond hadden we elkaar niet echt meer gesproken. Maar afgelopen donderdag deden we niet anders tot we speakers werden uitgeschopt, omdat het dicht ging. Elkaar plagen, zoentjes vragen en zo voorts. Ik heb mijn sok weer terug en daar houden we het maar weer even bij.

Het is nu echt bijna zover. Nog 2 nachtjes in mijn eigen bedje en dan cross ik de oceaan over. Ik heb mijn huisgenoten gekregen. Twee meisjes. Ik heb met een van hen al contact gehad. Ze komt heel aardig over en zit een klein beetje in hetzelfde schuitje. Ze is dan wel Amerikaan en woont al haar hele leven in Massachusetts, maar ook voor haar is dit de eerst keer op zichzelf, weg van haar ouders, voor haar is het alleen makkelijker om even terug te gaan, het is maar 1,5 uur van de campus. Ze heeft me al aangeboden voor mij ook borden en bestek mee te nemen, zodat ik dat niet allemaal hoef te kopen. Ze doet fotografie en dat vind ik echt te gaaf, dan krijg ik daar misschien ook nog wat van mee en hebben we in ieder geval 1 ding heel erg gemeen. Het voelt nu al iets vertrouwder, omdat ik nu een beetje weet waar ik terecht kom. En ik heb er zo gruwelijk veel zin in.

Donderdag begon het afscheid nemen. Ik ging 8 uur van huis. Eerst afscheid genomen op school, daarna in Rotown, een hapje eten onder het genot van wat drankjes. We hebben het lekker amerikaans gehouden, hamburgers en patat (wel hoogwaardig bereid) en als toetje brownie met ijs. Nou kom maar door, het was hemels. Daarna door naar jort voor nog een gezellig onderonsje met wat vriendjes, dit voortgezet in speakers waar het echt nog nooit zo sneu leeg is geweest, er waren echt 20 mensen, maarja ik heb me dus toch wel vermaakt met hem. Ik was 7 uur thuis en ben dus bijna 24 uur van huis geweest, mijn ouders wisten van niets. Die waren niet zo blij met me. Tja, ik ging zo op in alle lieve mensen en vrolijkheid, helemaal vergeten. Blijkt maar weer dat ik klaar ben om uit te vliegen. Ik wil me niet meer verantwoorden aan ouders.

Vrijdag laatste keer dansen, jammer jammer, ik ga daar wel hard opzoek naar iets waar mijn energie naar toe kan. Nog even gezellig gedaan met j en k.

Zaterdag de expo 5plus1is45 gekeken en Lauren het resultaat van het boekje laten zien waar ook zij aan meegewerkt heeft. ‘s avonds mijn afscheid/latebirthdaypartee. Ja dat was leuk, heb me weer kostelijk vermaakt. In tegenstelling tot vorig jaar heb ik me netjes gedragen. Geen gezoen boven aan trappen. Nog even wat gegeten en iedereen keihard geknuffeld en gezoend. Eigenlijk vrijwel emotieloos van mijn kant. Ik kan het niet. Ik ben nog niet weg, dus ik voel nog geen verdriet. Het is meer van ‘doei’ net als dat je elkaar volgende week weer ziet.

De volgende ochtend in bed was er een soort van realisatie, ik ga echt weg en dat was bijna van iedereen de laaste keer dat ik ze zag, pas over 5 maanden kan ik hun weer knuffelen en dat is helemaal niet leuk. Ik moest een mini beetje huilen. Maar binnen 5 minuten ebte het gevoel weer weg en was mijn hele gevoel ‘ik ga bijna weg’ alweer verdwenen. Het is gewoon zo onrealistisch. Zo niets voor mij. En daarom o zo tof!

Foto’s komen. Ik moet nu de laastse dingetjes kopen.
kusj

Fool around is a post from The world behind my face.

ALLEMAAL GELUKKIG NIEUWJAAR!

Mijn kater heb ik eraf geslapen, maar mijn sok ben ik nog steeds kwijt. Of nouja, hij is terecht, hij ligt bij hem. Toen we ‘s ochtends wakker werden zei hij ‘ik ben benieuwd wat je hierover op je log gaat zetten.’ En eigenlijk weet ik dat nog steeds niet. Wat moet ik erover zeggen, wat wil ik erover zeggen.
Waarom? Omdat het kan! Omdat ik bijna wegga! Omdat ik je toch altijd wel een plekje in mijn hart blijft houden en omdat ik nu wegga is het minder moeilijk. Er kan toch niets gebeuren en dat maakt het makkelijker om gewoon die stap te zetten. Het voelde zo vertrouwd, helemaal niet alsof we dit nooit doen. Maargoed, nu heb ik me er wel weer genoeg over uitgelaten, ik had me voorgenomen helemaal niets te schrijven, gewoon omdat jij benieuwd was wat het ging worden. Maar nu heb ik het toch gedaan; omdat het kan

Nieuwjaar was dus leuk, gezellig met vrienden, een hoop eten en het een en ander aan drankjes. Vuurwerk werd verzorgt door onze Tommy. Ook hebben ze mij het vuurwerk even toevertrouwd, maar na de kreet ‘aaaah mijn haar’ heb ik het maar weer terug gegeven. Zal je toch gebeuren dat je iemand in brand zet.

De bank van J. en M. is totaal niet aangerand door alle enthousiaste stelletjes, er lag helemaal geen champagne over de vloer en mijn net nieuwe schoenen waren ook echt niet besmeurd met bier, wijn en sjampie. Oh het was zo leuk. Ik ga iedereen zo missen. Stelletje gekke mensen. Ik hou van jullie.

Just because2… is a post from The world behind my face.

Een geliefde dochter
Vandaag was de dag voor mijn visumpje. Naar Amsterdam, niet naast de deur, dus hebben mijn moeder en ik er maar meteen een dagje van gemaakt. We zijn naar het foam museum, mama betaalde. Toffe dingen gezien, eindelijk het echte foam gebouw gezien, vorige keer was het een noodlokatie. Daarna als gezellige moeder en dochter arm in arm door de kou geploeterd. Een super schattig broodbarretje binnen gegaan en daar gesmikkeld van mozarella, tomaat en pesto (verslaafd kan ik je zeggen).

Mijn moeder zat glimlachend naar me te kijken
‘ik ben trots op je.’
‘Waarom dat?’ en dan zou je denken dat eruit komt, dat je alleen deze stap durft te zetten, dat je je zo goed inzet voor dingen die je wilt, dat je zo hard hebt gewerkt deze vakantie. Dat zou je dan verwachten. Nee waar was ze nou trots over.
‘Dat je dat broodje zo netjes hebt gegeten.’
Ik wierp een blik naar haar bord, waarop het leek alsof er zojuist een bloederig slachtveld had plaatsgevonden. Tja. Ach een compliment is een compliment haha. Ik heb er een terug gemaakt ‘tja, goede opvoeding gehad he.’ met een knipoogje.
Verder zag ik als ik het had over Boston dat er glinstertjes in haar ogen verschenen. Ze vind het best moeilijk dat ik weg ga.

Crimineel
Buzz. ‘I have an appointment at 2.30.’ Buzz. Hek open, hek dicht. Dan stap ik een tentje binnen met een grote neger en een tafeltje. Mijn tas moet ik afstaan. Of ik scherpe items in mijn tas heb ‘No sir.’ Vervolgens haalt hij een stanleymes en een schaar uit mijn tas. Op het moment dat het gebeurd schieten de zenuwen door mijn lichaam. Kut nee toch, heb ik die er niet uitgehaald? Helemaal vergeten. De grote brede, te sterke meneer vroeg nu toch wat minder vriendelijk waarom ik dat in mijn tas had. ‘This is my schoolback.’ Waarop hij nog bozer vroeg en een beetje sarcastisch, wat voor opleiding ik dan wel niet deed. ‘I’m in artschool sir.’ Of ik nog meer scherpe voorwerpen in mijn tas had. En opeens werd ik heel onzeker, ik wist het niet, misschien zat er nog wel een schaar in, of een veiligheidsspeld, ik wist het echt niet meer en ik bleef angstvallig stil. De meneer keek boos en zei grommend dat het geen moeilijke vraag was, JA OF NEE. ‘Uhm uhm, no sir, I don’t think so.’ Hij geloofde me (had ik niet gedaan, ik had me helemaal naakt gestript om te kijken of ik niet nog ergens wat verstopt had). Door de zenuwen verstond ik de rest van zijn vragen niet en deed ik mijn jas uit, terwijl hij bedoelde dat ik de inhoud van mijn zakken moest legen. Waarop hij weer geïrriteerd reageerde. Ik zag heel mijn Boston droom al aan me voorbij flitsen door mijn achterlijke gedrag daar in die tent. Maar ik mocht door. Tijdens het lopen door het detectie poortje ging ik uiteraard nog even piepen en moest ik mijn schoenzolen laten zien (?) tja daar zat niets. Toen mocht ik doorlopen. De rest ging goed en over 3 tot 4 dagen ligt mijn visumpje in de bus. Blij, opgelucht, ik ben geen criminieel, heus niet, gewoon een onschuldig meisje dat boekjes moet bijsnijden en draadjes door moet knippen.

Loser
Ik heb weer meegedaan aan de cover van de vp ro, vorige keer dat ik meedeed kreeg ik een eervolle vermelding, om dat te overtreffen moest ik dus minstens de 1e prijs krijgen. Die heb ik dus niet, en zelfs geen eervolle vermelding, dat voelt dus kind of loserig. Slechter dan in mijn 1e jaar academie. Ach ja, ander thema, andere omstandigheden. Maargoed he. Andere keer beter, het was leuk geweest. Helaas. Klik voor mijn cover.

En klik voor mijn iets minder vrolijke kerstportret haha. Ik ben helemaal niet down ofzo, het kwam er gewoon zo uit. Haha.

Loser, criminal and beloved daughter is a post from The world behind my face.

Dit is echt het motto wat ik deze vakantie na leef. Maakt niet uit wat, het maakt niet uit hoe, wanneer, waar, gewoon doen, omdat het kan. Lekker alle leuke momenten met twee handen aangrijpen. Op zondag tot 4 uur zuipen in een gesloten kroeg, gewoon omdat het kan. Door de week uit eten en dan ipv daarna snel naar huis, het feest nog even doorzetten en weer de fles wijn open. Gewoon, omdat het kan. IQ testen doen, zowel nuchter als dronken, gewoon omdat het kan, of nouja dat laatste niet zo heel goed meer. Geld uitgeven en slenteren door de straten voor den haag, sinds een half jaar niet meer gedaan, maar nu gewoon, omdat het kan. Uitslapen, feestjes, misdragen, telefoontjes midden in de nacht, belanden in het verkeerde bed, gewoon omdat het kan. Vrienden, muziek, familie, eten, allemaal GEWOON OMDAT HET KAN!

De taferelen van afgelopen zomer komen weer boven borrelen. Ik kan alleen maar lachen en met de stroom meevoeren. En het leuke, er staan nog zo veel toffe dagen voor de boeg. Kom maar door, ik ga ervoor.

Btw, ook nu in bijna nuchtere staat worstel ik nog steeds met een IQ-test vraag. Het tegenovergestelde van stoer, wat is dat? Verlegen of Laf. Het was meerkeuze en ik sta 100% achter mijn eigen keuze, maar hij werd fout gerekend. Nu wil ik even uit anderen monden horen wat jullie denken, want ik ben het niet met die test eens. Zegt dat iets over mijn eigen IQ, misschien, maar toch, ik vind de test niet goed. Wel heb ik mijn hoogste score ooit gehaald (in de nog nuchtere stand). 125+ geloof je het zelf, maargoed. (wacht, als ik er nu goed overna denk ben ik het misschien toch met de IQ test eens, maar eigenlijk kunnen ze allebei wel een beetje).

Het lijkt trouwens wel alsof mijn camera kapot is, alsof ik hem verloren ben, alsof ik niet meer weet dat hij bestaat. Ik heb hem in geen weken ‘echt’ aangeraakt en ik baal ervan, want ik wil juist de laatste leuke weekjes hier vastleggen met al mijn lieve vriendjes. Zeker als je merkt dat je vrienden toch echt verschrikkelijk veel van je houden. Natuurlijk zeggen ze het zo nu en dan, maar als je een emotioneel sterke jongen snikkend in je armen moet opvangen, breekt je hart toch wel een beetje. Ik ga iedereen zo missen.

Ook het gezinnetje wordt een gemis. Net een klein momentje van zwakte toen ik het lieve kerstgedicht van mijn zusje voor moest lezen. Lieve schat. Als vanouds weer met het ‘kleine meisje’ achter de webcam gedoken voor onze uitnodiging, laten we zeggen, de meeste foto’s zijn niet geschikt als uitnodiging, maar gingen wel gepaard met een hoop proesten, hikken, stikken en lachen.

1. Kerst at huize zus 2. Doe ‘de lach’ lijkt het echt?

3. Kom je ook op ons feest 4. Ik beloof dat het heel gezellig wordt

5. Zoah doe meh die briezah 6. Ja 16 en 21, we worden oud, botox needed

7 en 8. De heilige zusjes

Just because… is a post from The world behind my face.

Vandaag een dag he-le-maal niets gedaan. Lekker boeiend denk je dan, maar eigenljik dus wel. Een dagje niets doen komt namelijk niet voor in mijn schema. Ik moest heel veel moeite doen niet te deken dat ik geen nuttigere bezigheid had, maar het is gelukt. Ik heb zowaar in mijn eentje languit op de bank een film gekeken, gewoon omdat het kan. Zo lekker!

Vanochtend even vol in shock geweest. Na een gevecht met mijn bh’s tot de conclusie gekomen dat ze gewoon niet goed meer zaten, een oude uit de kast geplukt die 10x beter zat. Dat betekend in mijn wereld maar 1 ding, I lost weight, 2,5 kilo. En dat was nou net niet de bedoeling. Meestal heeft dit te maken met stress, wat misselijkheid met zich meebrengt enz. Maar ik ben eigenlijk niet gestrest, ik had het wel druk, maar eigenlijk kon het me niet zo veel meer schelen. Misschien ben ik dan onderbewust toch een beetje gestrest voor het grote avontuur wat me te wachten staat, het is immers al over 3,5 week. Raar, gelukkig staan er een paar dagen voor vreetfestijnen en oliebollen happen op het programma, dus het komt er wel weer aan.

Vanavond lijstje maken wat ik allemaal nog moet doen en moet kopen voor mijn vertrek, nog even hard niets den vanavond en morgen weer verder genieten van deze vakantie. Ohjeah!

Let’s show that smile is a post from The world behind my face.

Blijkbaar is het dus echt waar, dat wat je meemaakt overdag, je in je droom nog eens onder de loep neemt. Ik heb mijn aankomst namelijk gedroomd. En ondanks dat ik nog niet veel over Boston wil nadenken, doet mijn onderbewuste ik dat toch lekker wel. In een klein doosje dat op mijn stoel stond zaten 2 briefjes van mijn huisgenoten, Thornton en … (meisjesnaam), het appartement was groot, maar toch sliepen er nog 2 mensen in de badkamer :S vraag me niet waarom. Ze namen me mee naar buiten, naar het schoolzwembad (geloof je het zelf), waar iedereen lekker in het water spetterde. Mijn vraag was dan ook meteen ‘maar het is toch koud in Boston?’ ‘Ja, vorige week was het -5, maar nu is het 20 graden, zo gaat dat hier. (en ook dit stukje van de droom had een verwerking van de realiteit, want ik had al opgemerkt, dat het is Boston soms -3 is en de volgende dag weer 6 graden en daarna weer -2, die temperatuur gaat van hot naar her.) Later in de droom gingen we lummeltje spelen met een balletje, met Thornton als Lummel. Waar dat nu weer op slaat, al sla je me dood haha.

Bizar bizar, maar wakker worden wilde ik niet, helaas dacht mijn wekker daar anders over.

De laatste formulieren zijn op de bus. Nu alleen nog mijn visum, een prikje (whoooooooooooh shit, ik bedenk me nu opeens dat ik nog een mantoux test moet doen, fuck, dat moet ik even heeeeel snel gaan regelen. Ah neee, dacht ik dat ik zo goed bezig was.) maargoed en verder dus misschien nog een engels test, maar dat vind ik onzin, die test is 185 dollar, echt, wat denken ze dat ik ben, miljonair ofzo, ik ben al 1500 euro kwijt aan letterlijk niets, ik heb nog steeds geen visum, heb mijn kamer nog niet gezien en ook heb ik nog geen tastbaar ticket in mijn handen. Nu dan ook nog zo’n test. Kan ik niet gewoon laten zien dat ik voor mijn examen een 7 had en ik heb toch heen en weer gemailt, ze snappen heus wel dat ik engels kan hoor. En ik even zo’n test-testje gemaakt, van de 7 vragen had ik er 7 goed. Dus nou, daar hoef ik niet 185 dollar voor uit te geven om dat te bewijzen. Geldzuigers.

Haha, dat was even mijn relaas over mijn hoge uitgave. Nu tijd voor lichtjesavond met het moedertje.

When I close my eyes is a post from The world behind my face.

Vanavond daarentegen gaan de remmen los, dan bind ik een plank onder mijn voeten en stort ik mezelf de afgrond in; snowboaden!! Om eerlijk te zijn ben ik best een beetje rillerig erover. Ik kan je zeggen dat ik in totaal 2 keer gesnowboard heb, mijn hele kont bont en blauw heb laten worden, en schijterig bovenaan die ‘berg/heuvel’ heb gestaan omdat ik hoogetevrees heb :S. Eens kijken of ik na 5 jaar niets eraan te hebben gedaan opeens een mega ster snowboarden ben, je weet het nooit. Alles kan.

Aankomende week rond ik alsvast 1 vak af, want mensen, ik heb nog 1 lesweek en 1 week waarin ik tijdens de les beoordeeld wordt. Dat is dus welgeteld nog maar 2 weken naar school. TWEE WEKEN BABY!! TWEE WEKEN!

Maargoed, vanavond ga ik er dus alles aan doen om geen armpjes en beentjes te breken, al heb ik daar een heel naar voorgevoel over.

Ooit ga ik weer boeiende dingen schrijven (denk kerstvakantie), maar ik maak echt gewoon niets mee, ja een feestje hier en daar, maar daar weet ik vrij weinig meer van (a).

I’m the bear is a post from The world behind my face.